Reactie

30 december 2019

——————————————————————————————————————–

17 december 2019

De GKv verlaten? Doleren? De kerk scheuren? De eenheid van de kerk onderhouden?

Op 18 juni 2019 ontving de Studiegroep Midden Nederland het volgende bericht: ‘Laat de broeders en zusters voor ze zich afscheiden van de GKv het volgende artikel lezen:’ en dan volgt een artikel dat geplaatst is op de site van de Werkgroep  Man, vrouw & kerk. Het artikel draagt het opschrift: Nieuwe vrijmaking een bovenschriftuurlijke gewetensbinding. Het artikel bestaat voornamelijk uit een ingezonden van prof. J. Kamphuis in het ND van 19 september 2003.

Het bericht is beantwoord. De schrijver is bedankt voor het meeleven. Ook is instemming betuigd met de inhoud van het ingezonden van J. Kamphuis uit 2003. Tegelijk is  afstand genomen van de inleidende woorden van het artikel waar gesproken wordt over de oproep aan leden van de GKv om zich vrij te maken. Zo staat de Studiegroep Midden Nederland er niet in. Niet in 2010 toen enkele broeders en zusters uit de GKv de studiegroep hebben op gericht en nu in 2019 ook niet. De doelstelling van de studiegroep, zoals deze verwoord is op de site, is niet veranderd. De activiteiten zijn in de loop van de tijd wat aangepast en ook is het werkgebied uitgebreid. Maar nog altijd zijn er voorlichtingsbijeenkomsten, lezingen en gespreksavonden. Dit kan zijn op initiatief van de studiegroep of op initiatief van  anderen. Soms is er alleen sprake van ondersteunen en geven van advies.

Sinds 2010  is er heel veel gebeurd. Steeds meer broeders en zusters zijn in de moeite gekomen vanwege de kerkelijke ontwikkelingen. Er is veel verdriet, teleurstelling en ook gewetensnood. Dan kan het moment komen dat de vraag gaat dringen: mag ik, mogen wij, nog langer lid blijven van deze gemeente? Is het nog langer verantwoord, voor de kinderen, voor mezelf? Er is veel moeite en zorg  vanwege landelijke en/of plaatselijke besluiten inzake M/V en ambt, of vanwege de fusie met de NGK. De uitleg van de Bijbel, het erkennen van het gezag van de Schrift en de binding aan de belijdenis spelen daarbij een grote rol. Het kan gaan over de prediking, de catechese, de sacramenten, de tucht, de ambtsbediening, over de belijdenis, de leer van de kerk en leven in overeenstemming met wat de Here in zijn Woord leert.

In 2003 was er voor de waarschuwing van prof. Kamphuis, om de kerk niet te binden boven de Schrift en de kerkelijke confessie uit, alle aanleiding. Ook vandaag  zullen we die waarschuwing ter harte moeten nemen. We mogen niet lichtvaardig oordelen en niet lichtvaardig elkaar in de kerk binden. Maar wanneer het gezag van de Bijbel in geding is, wanneer mensen, de cultuur, de tijd, de beleving en het gevoel, laten bepalen wat de woorden van God ons te zeggen hebben, dan mogen we niet zwijgen. In de kerk is geen ruimte voor het tolereren van wat zich niet richt naar het Woord van God. Sterker, de kerk verwerpt alles wat daarmee in strijd is, zo belijden we.

Plaatselijk en regionaal kunnen de omstandigheden verschillen. Dat horen en zien we als studiegroep wanneer we broeders en zusters op bijeenkomsten  ontmoeten. Persoonlijke situaties lopen ook uiteen. Zo kan een predikant voor de vraag komen te staan wie hij meer moet gehoorzamen wanneer de kerkenraad beperkingen oplegt in de uitoefening van het ambt. Ouderlingen  kunnen in gewetensnood komen door standpunten die de kerkenraad inneemt. Broeders en zusters kunnen zich genoodzaakt zien elders te gaan kerken omdat de prediking een praatje is, het onderwijs op de catechisatie ontbreekt of omdat de middagdienst aan het verdwijnen is, of omdat getolereerd wordt wat de Here in de Bijbel afwijst en verbiedt. Je ziet veel geduld maar merkt dat het op een gegeven moment niet meer lukt en een grens is bereikt.

In gesprekken en voorlichtingsbijeenkomsten roepen GKv deputaten en werkgroepen op de GKv niet te verlaten. De preses van de synode van Goes onderkent de moeiten en adviseert kerkenraden als het niet anders meer kan, te gaan doleren. De schrijver van het bericht op 18 juni 2019 is van mening dat er in de GKv geen sprake is van gewetensbinding boven de Schrift of de belijdenis uit. Er is daar alle ruimte, niemand wordt wat opgelegd, niemand wordt gedwongen, niemand wordt vervolgd. Maar wanneer je meent niet langer te kunnen blijven, dan is zijn advies: ga naar een CGK. Op 14 december 2019 laat de bezinningsgroep M/V en ambt op een bijeenkomst in Bunschoten prof. Van den Belt (PKN) het woord doen. Zijn advies is: niet scheuren, maar blijven, vanwege de trouw en het geduld van God.  Voor Van den Belt betekent dit blijven in de ware kerk, de PKN, ook al wordt daar het werk van Jezus Christus beleden en geloochend. Van den Belt houdt zijn GKv hoorders in Bunschoten voor dat de kerkelijke moeite en strijd die ze nu ervaren, in de PKN voorbij zal zijn. Er is volgens hem geen principieel verschil tussen GKv/NGK en PKN. De fusie GKv en NGK is een opstapje naar verenigen met de PKN.

Dat er veel moeite en zorg is over de ontwikkelingen in de kerk, wordt wel erkend. Maar wordt ook  begrepen  dat die moeite, die zorg en het verdriet, alles te maken heeft met het in gehoorzaamheid aan het Hoofd van de kerk,  Jezus Christus, de eenheid van de kerk willen onderhouden?

De bezinningsgroep M/V en ambt zal ruiterlijk erkennen dat het laten spreken van prof. Van den Belt op 14 december 2019 een ernstige vergissing is geweest. Maar is het de bezinningsgroep wel duidelijk dat de onderbouwing van de besluiten inzake M/V en ambt en ook de fusie met de NGK, als het er op aankomt, maar facetten zijn van wat er werkelijk aan de hand is? Ds. J. Wesseling peilde het. Er is een daadwerkelijke ommekeer tot Christus nodig, een leven in gehoorzaamheid.

Dan gaat het niet maar over afscheiden, de kerk verlaten, doleren  en scheuren, maar dan gaat het over Jezus Christus volgen, luisteren naar zijn stem. Dan gaat het om wie God is, wat zijn Woord is, Jezus Christus en wie wij zijn en mogen zijn in Hem.

Het is verdrietig wanneer er afscheid genomen moet worden. Maar tegelijk mogen we dankbaar zijn wanneer er plaatselijk en regionaal weer gereformeerde kerken ontstaan die vast houden aan de Bijbel als het gezaghebbende Woord van God. Kerken die opkomen voor de  gereformeerde leer zoals die is beschreven in de gereformeerde belijdenis.

De afgelopen 4 jaar hebben de kerken van DGK en GKN met elkaar gesproken om te komen tot samenwerken en samenleven in een kerkverband. Dat heeft geresulteerd in wederzijds elkaar herkennen als kerken van Christus. Inmiddels zijn er afspraken gemaakt voor een vervolg, zo viel in de media te lezen. Op de bijeenkomst in Bunschoten op 14 december, vertelde iemand, die in die kerken de kerkdiensten bezoekt, dat je er weer gevoed wordt,  dat ouderen en jongeren weer opbloeien,  dat je zaterdag niet op internet hoeft te zoeken waar je zondag naar de kerk zou kunnen gaan. Deze mogelijkheid  is er niet altijd.  Reisafstanden kunnen te groot zijn en  vervoer is niet altijd te regelen. Maar soms is er toch meer mogelijk dan op het eerste gezicht lijkt. De studiegroep wil daarbij helpen door broeders en zusters met elkaar in contact te brengen.

Laten we blijven hopen en bidden dat er een ommekeer komt in de GKv en dat ook in de CGK gehoorzaamheid het voor het zeggen houdt en weer krijgt. Erg hoopvol zijn de berichten niet, maar gelukkig hangt het niet van ons mensen af. Het is Christus die zijn kerk vergadert.

dL